Van visitekaartje naar LinkedIn

12 april 2013

Dag Monique, Hitoshi en Ben,

 

Ik heb een besluit genomen waar ik jullie graag van op de hoogte breng. Ik gooi jullie weg. Niet via de delete-knop, niet door jullie te ontvrienden. Maar gewoon. In de prullenbak. Of nog beter; in de oudpapier bak. Het is niets persoonlijks. Ook Jeroen, Jelmer en Saskia en nog 321 anderen gaan mee.

 

Bij mijn werkgever kreeg ik bij mijn aanstelling de vraag ‘wat ik er op wilde hebben?’; welke spreuk ik graag op mijn visitekaartje wilde hebben. ‘Alles wat aandacht krijgt groeit’ heb ik toen gekozen. Klopt altijd. Maar juist die aandacht gaf ik niet meer aan Monique, Hitoshi, Ben of Saskia. En daarom heb ik ze weggegooid.

 

Alles wat aandacht krijgt groeit. En dat gaat hard. Heel hard. Of ik een premium account wilde afsluiten? Ik had veel zorg en aandacht gegeven aan Monique, Hitoshi en Ben en mijn honderden andere ‘links’. Want ik was ze niet  vergeten. Integendeel. Mijn aandacht voor hen is vaak groter dan ooit. Ik vergeet niemand meer. Ik weet wat hen bezighoudt, ik weet met wie zij linken en ik zie direct (vaak al voor de daadwerkelijke datum!) naar welke nieuwe werkgever zij overstappen. Gegevens gelijk bijgewerkt; een persoonlijk berichtje om te feliciteren en we zijn gelijk weer even ‘ in contact’.

 

Natuurlijk heeft het iets nostalgisch. Bladeren door zo’n boek met allemaal van die vakjes van 3 x 4 cm, waarin visitekaartjes (business cards!) worden bewaard. Welke projecten u met wie heeft uitgevoerd, het doorzichtige kaartje, het kaartje van glas en het kaartje van hout. Pure nostalgie en verhalen van ‘vroeger’. Maar vooral nostalgisch omdat driekwart al lang een nieuwe baan heeft en niet meer werkt bij wat er op het kaartje staat. Dus is dat nostalgie of vooral heel
onhandig? Alleen al in 2012 wisselde ongeveer 1/3 van al mijn relaties van baan. Laat staan dat ik kaartjes heb van 3, 5 of 10 jaar geleden.

 

LinkedIn en misschien zelfs Facebook hebben de rol van het visitekaartje volledig vervangen. Het is bijna pure papierverspilling en milieuvervuiling. Bijna iedereen in een zakelijke omgeving heeft een LinkedIn account en ‘ linked’ er lustig op los. Daarin staan alle gegevens die je nodig hebt om contact te maken met de gewenste persoon. Sneller, actueler, eenvoudiger en bovendien kost het geen papier. Dus misschien is mijn oproep hierbij wel: laten we stoppen met visitekaartjes uitdelen. We vinden elkaar sowieso; iedereen is googlebaar. Is het niet via uw zakelijk LinkedIn account, dan is het wel via het online voetbalblaadje waar u als rij-ouder met voor- en achternaam en telefoonnummer vermeld staat. Dat gaat goed komen.

 

Of mis ik iets? Mis ik een belangrijke reden waarom iemand nog wel een visitekaartje wil geven of wil ontvangen? Is het een vorm van onbeleefdheid dat ik zo redeneer? En spreken we dan af, dat mensen die nog wel een visitekaartje afgeven, daarbij vermelden dat zij niet op LinkedIn actief zijn? Dat we deze groep daarmee toch ook een plekje geven. Waar u dat kaartje moet laten? Gewoon. Waar u ze meestal bewaarde: in het handschoenenvakje, in de binnenkant van uw jasje, in uw portemonnee of misschien toch nog in uw ‘rolodex’ .U vindt het kaartje vanzelf weer een keertje terug. Maar meestal niet als u het nodig hebt.

 

Wilt u reageren op mijn column? Dat kan uiteraard via een briefje, maar mij rechtstreeks benaderen gaat sneller: LinkedIn.